نمایش نتایج: از 1 به 2 از 2
  1. Top | #1

    تاریخ عضویت
    Dec 2013
    Last Online
    2019/04/19 @
    شماره عضویت
    148
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    میانگین پست در روز
    0.11
    سن
    33
    نوشته ها
    207
    سپاس شده : 3,294
    Thanked 789 Times in 196 Posts

    دعای ماه رجب یا من ارجوه لکل خیر


    بنام خدای بخشنده و مهربان

    آسمانی ها

    یا مَنْ اَرْجُوهُ لِکُلِّ خَیْرٍ، وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کُلِّ شَرٍّ، یا مَنْ یُعْطِى الْکَثیرَ
    بِالْقَلیلِ، یا مَنْ یُعْطى‏ مَنْ سَئَلَهُ، یا مَنْ یُعْطى‏ مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَ مَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ‏
    تَحَنُّناً مِنْهُ وَ رَحْمَهً، اَعْطِنى‏ بِمَسْئَلَتى‏ اِیَّاکَ، جَمیعَ خَیْرِ الدُّنْیا وَ جَمیعَ خَیْرِ
    الْأخِرَهِ، وَ اصْرِفْ عَنّى‏ بِمَسْئَلَتى‏ اِیّاکَ جَمیعَ شَرِّ الدُّنْیا، وَ شَرِّ الْأخِرَهِ، فَاِنَّهُ‏
    غَیْرُ مَنْقُوصٍ مااَعْطَیْتَ، وَ زِدْنى‏ مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ
    ویرایش توسط حیات طیبه : 2019/04/05 در ساعت 07:51 PM

  2. 2 کاربر از حیات طیبه به خاطر این پست تشکر کرده اند

    جامانده ق ش (2019/04/06),رونالدو (2019/04/12)

  3. Top | #2

    تاریخ عضویت
    Dec 2013
    Last Online
    2019/04/19 @
    شماره عضویت
    148
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    میانگین پست در روز
    0.11
    سن
    33
    نوشته ها
    207
    سپاس شده : 3,294
    Thanked 789 Times in 196 Posts

    شرح دعا توسط آیت الله کمیلی :
    ما هر جای از این ماه رجب را دست بگذاریم می بینیم که خالی از یک سرّی، خالی از یک نورانیّتی نیست. و لذا صدایش می زنیم و می گوییم: « یا من ارجوه لکلّ خیرٍ»… خدایی که خودش خیر مطلق است، و برای بندگان خیر را می خواهد. مصدر خیر اوست مصدر خوبیها، مصدر فضیلتها اوست. و سالک هم خودش خیر خواه است. همانطور که برای خودش آن خیرها را می خواهد برای دیگران هم می خواهد و خیرش را از خودش نمی داند از مصدر خیر می داند. تمام رجا و امید و آرزوی او خلاصه در او شده است. از آنجا که او هم خیر مطلق است پس این بنده اش هم همانگونه دستش به دست اوست و از او خیر را می طلبد.
    در اینجا دیگر خیر یک چیزی نیست که ما آن را محصورش کنیم، خیر یک نیکی مطلق است، خوبی مطلق است. که در روح پاک سالک هیچ شری و آفتی یا بدی دیده نمی شود. چون روحش متصل به آن مصدر است، چون در مقام امن الهی قرار گرفته است. « و آمن سخطه عند کلّ شرّ »… کسی که در مقام امن باشد دیگر کجا از او شرّی هست؟ اذیتش به یک مورچه نمی رسد چه برسد به انسانها اذیت برساند!
    « یا من یوتی الکثیر بالقلیل »… کثیر از اوست و قلیل هم از اوست.
    ولی این یک فقره از هنری است که در دعا آمده است. والا شما که می گویی تو به من در مقابل کمی، زیاد نمی دهی.
    خب این یعنی چه؟ کمی چیست و زیادی چیست؟ اگر آن کمی از خداست پس این چیست که می گوییم تو در مقابل یک کمی به ما زیاد می دهی؟
    خب معلوم است که این یک ادبی و هنری در درخواست و طلب این بنده از خداست. مثل آن آیه ای که می گوید: من ذالذی یُقرِضُ الله قرضاً حسناً فیضاعفه له… حالا خودش داده است باز هم به خودش می گوید که از آنچه من دادم به من بده. این معنا تنها در عشق حل می شود. این حرفها را عاشق با معشوقش می گوید. نمی خواهد بگوید: ( که این قلیل از من است و کثیر از تو است ) یعنی بین قلیل و کثیر ما فرق بگذاریم. حالا عرض کنم اینها یک رموزی در دعا است که ما باید به آن رمز اطلاع پیدا کنیم. و در حال عشق و کثرت محبتی (شدت محبتی) که حاصل می شود این حرفها مطرح است و الا خب ما که هستیم که بگوییم ما قلیلی داریم قلیل را به تو می دهیم و تو کثیر را به ما بده.
    به آن جمله ی بعدی می رسیم « یا من یعطی من سئله »… که باز اینجا می بینیم مثل آن جمله ی قبلی که به حسب ظاهر یک فرقی بین قلیل و کثیر هست، قلیل از یکی، کثیر از یکی هست.
    اینجا هم دو نوع سوال در دعا آمده است یک نوع آن سوالی که شخص واقعا از روی معرفت و فقر ذاتی خود می آید و این گدایی را و این سوال را به در خانه ی خدا می برد و از او طلب و سوال می کند این یک نوع سوال است. و یک جایی هم هست که این شخص اصلا سوال را به زبان نیاورده است ولی کرم او آنقدر بوده است که منتظر نشده است که او بیاید و ازش سوال کند چون سوال هم که بخواهد بشود باید یک مقداری شناخت وجود داشته باشد.
    پس سوال اول آن سوالی است که از روی شناخت است از روی معرفت است، خدا را می شناسد، خدا را می پرستد که خدا را منشأ عطا می بیند. می آید و می نشیند و گریه و زاری می کند، یعنی در حال تضرع و گریه به خداوند متوسل می شود و بعد هم خدا به او می دهد.
    « یا من یُعطی مَن سئله »… ولی این دومی به مراتب خیلی از اولی بیشتر است. عطایی که در مقابلش هیچگونه سوالی نبوده است. از کسی که هیچگونه شناختی نسبت به او نداشته است و آنجا دیگر عطای محض بدون سوال است. بله خدا هر دو مدل دعا کننده را دارد. از آنجایی که خداوند خودش کریم است، اهل فضل است، منتظر نمی شود که بنده اش بیاید از او سوال کند.
    لذا وقتی مولوی می گوید: که من دو گروه را می شناسم؛ یک گروه که می آیند و حاجتشان را مطرح می کنند و یک گروه هم که اصلا دعا ندارند ولی هر دو سیراب می شوند. او منتظر نمی ماند که حالا شما بنشینید و سوال کنید. کسی که اهل کرم و فیض است که به این چیزها توجه ندارد. اگر هم شما سوال می کنی و حاجتی می طلبی این برای خودت است برای اینکه شما با او عشق و راز و نیاز کنی. دوست داری که به درگاه او بنالی و گریه کنی و با او حرف بزنی. این بنده دوست دارد در حال گریه و انابه نسبت به خالق خود باشد و به وسیله ی اینها به درگاهش نزدیک و احساس قربت داشته باشد. این نیاز به تضرع از جانب خود شماست و الا که از جانب او که نمی خواهد بین این یکی بنده با آن یکی فرق بگذارد. لذا می فرماید:« یا من یعطی من سئله » ..برای اهل سوال.« و یا من یعطی من لم یسئله و من لم یعرفه ».. این هم برای آنهایی است که اصلا زبان سوال ندارند و از یاد خدا غافلند. حالا باز سوال کننده اینجا دو نوع است، یکی اصلا نمی تواند به زبان بیاورد و با دلش حرف می زند این یک مدل است.
    یک مدل دیگر هم آنهایی هستند که اصلا معرفت سوالی ندارند که چگونه و به چه صورت و با چه آدابی سوال کنند؟ نعمت ها و روزی های او می آید از راه می رسد و هیچی به هیچی.یعنی نه می داند از کجا آمده و نه معرفت طلب و حمد و ثنا را دارد. اما خدا که از دلش خبر دارد می داند که این نیاز دارد حالا چه بگوید و چه نگوید. خب باید نیازش را تأمین کند یا نه؟ لذا مقتضای تحنن و مقتضای رحمت الهی این است که خدا به اینجور افراد هم نگاه کند چون بعد از من لم یسئله، من لم یعرفه چه آمده است؟ تحنناً منه و رحمه آمده است.
    یعنی چه؟ یعنی نهایت حنان و مهربانی و عطوفت و رأفت و دلسوزی را نسبت به بنده ی خودش روا دارد. آن رحمتی که او نسبت به بندگانش دارد اقتضا می کند که خداوند عطای خودش را به اهل معرفت و اهل سوال محدود نکند.
    پس آنهای دیگر چه؟ آنها هم بندگان خدا هستند، خدا باید دست آنها را هم بگیرد.
    لذا این معنای عطای خداوند است که هیچگونه محدودیتی و فرقی بین انسان ها ندارد. و ما نمی توانیم این محدودیت را برای خدا قائل شویم. چون او مصدر همه ی خیرات است، مصدر همه ی نیکیها و خوبیها است، ما به این اعتقاد داریم که در هر حالی که باشیم باید به سراغش برویم. درهر حالی نگوییم حالا ما گناه کردیم نمی شود! خطا کردیم، غفلت داریم، چی و چی داریم پس نباید به درگاهش برویم و ازش طلب کنیم. فضل و کرم او بی انتهاست هیچ محدودیتی ندارد.وقفتُ علی الکریم بغیر زادٍ من الحسنات و القلب السلیم
    فأن الزاد أقبح کلّ شیءٍ اذا کانت الوفود علی الکریم
    ظاهرا این دو بیت شعر را حضرت علی علیه السلام روی قبر سلمان نوشته باشند، این جایی که می گوید:« وقفت علی الکریم بغیر زادٍ » می فرماید: سلمان بگو من هیچ زاد و توشه ای ندارم ولی خداوند کریمی دارم. هیچ حسنه ای، هیچ قلب سلیمی، هیچی ندارم. خب چرا اینجوری هستم؟ فإنّ الزادَ أقبح کلَّ شیءٍ برای اینکه من می خواهم در این مسافرت توشه ای بردارم، چیزی با خودم بردارم و می دانم که من کجا رفته ام و می خواهم به کجا بروم می خواهم بروم میهمان یک کریم بشوم. خب اگر او کریم است پس من دیگر چرا این توشه را با خود برمی دارم؟ وقتی به او برسم او به من چه می گوید؟ او چه خواهد گفت؟ نمی گوید آخر این چیست که با خودت آورده ای؟
    فإنّ الزادَ اقبح کلَّ شیءً اذا کانت الوفود علی الکریم
    وفود یعنی ورود. اگر وارد شدن به خانه ی یک کریم که کرمش هیچ حد و مرزی ندارد تو می خواهی سراغ یک چنین میزبانی بروی آنوقت باز هم یک چیزی زیر بغلت برمی داری آنجا بروی؟ می گوید: بابا اینها چیست که با خودت آورده ای؟
    فإن الزادَ أقبحُ کلَّ شیءٍ. اقبح یعنی خیلی قبیح است. خیلی زشت است ولی خب این یک معرفتی می طلبد، این که حال همه کسی نیست! این حال کسی است که اصلا خودش را هیچ هیچ می بیند و خدا را هر چیزی و همه چیزمی بیند.
    سپس فرمود: « اعطنی بمسئلتی ایاک جمیع خیر الدنیا و جمیع خیر الآخره »… وقتی ما خدا را با آن صفات یاد کردیم چون این را به ما گفته اند، به ما تعلیم داده اند وقتی می خواهی از خدا چیزی بخواهی اول باید سراغ صفات خدا بروی. شروع به حمد و ثنای خدا کنی، خدا را با صفاتش یاد کنی بعد حاجاتت را بخواهی. ما ابتدا در مقدمه ی دعا گفتیم:« یا من ارجوه کل خیر یا من آمن سخطه عند کل شر یا من یعطی الکثیر بالقلیل »… همه را گفتیم، صفاتش را گفتیم و حالا عرض حاجت می کنیم و می گوییم:
    خدایی که تو با این صفات و با این کرم و فضل هستی بزرگی کن و این چیز را به ما بده جمیع خیر الدنیا، جمیع را می خواهیم نه یک چیز ساده. چون قبلا خدا را با آن بزرگی، با آن کرم، با آن تجلیل، با آن معرفت یادش کرده ایم دیگر اینجا نمی آید یکی یا دو تا از او بخواهد، اینجا دیگر از این خدای حنان و منان و کریم و پر قدرت و پر عطا و با سخاوت همه چیز را از او می خواهد. (جمیع خیر الدنیا و جمیع خیر الآخره همه را از او می خواهد).
    زمانی که انسان به در خانه ی یک بزرگ و با سخاوتی می رود نباید چیزی را کم بگذارد. وقتی در خانه ی کریم رسیدیم نباید بگوییم حالا یکدفعه ی دیگر می رویم، دفعه ی دیگری می رویم، همانجا هر چه دارد بخواهد. این است که می فرماید: جمیع خیر الدنیا و جمیع خیر الآخره. بله چه خوب است که آدم دنیا و آخرتش یکی بشود، اینها را از هم جدا نکند.
    فرموده اند:
    یا احسن الدین و الدنیا و اجتمعا لا بارک الله فی دنیاً بلا دیناً
    می گوید چه خوب است آدم بتواند دنیا و آخرت را با هم جمع کند، دین و دنیا را با هم جمع کند. ولی مبارک نیست آن کسی که بخواهد دین فروشی کند، بخواهد خدا فروشی کند و آخرتش را به دنیا بفروشد. در اینجا ما هم دنیا را از خدا خواسته ایم « ربنا آتنا فی الدنیا حسنه و فی الآخره حسنه »…هم دنیا را خواسته ایم هم آخرت را از او می خواهیم.
    اما اگر دنیا دنیایی باشد که ما را از آخرت بازدارد این دنیا برای یک سالک ارزشی ندارد. در زیارت امین الله می خوانیم در آن جمله ی آخر قبل از اللهم إن قلوب المخبتین یک جمله ای دارد که (خدایا مرا به دنیا مشغول نکن که از یاد تو غافل باشم).. « مشغولهً عن الدنیا بحمدک و ثنائک »… از دنیایی که می خواهد مرا از تو باز دارد. از این دنیا فرار کن! شما این دنیا را نداشته باش، مرا با آن حمد و ثنایی که مرا از خودت باز نمی دارد مشغول کن. مرا به دنیایی ببر که من را به تو نزدیک می کند نه اینکه دور می کند.
    اینجا هم می گوییم هم دنیا و هم آخرت و هر دو را با هم جمع کرده ایم. بله جمیع خیر الدنیا و جمیع خیر الآخره خیر دنیا و خیر آخرت.
    « و اصرِف عنی بمسئلتی ایاک جمیع شر الدنیا و شر الآخره » …خب وقتی خیر آمد دیگر شری در کار نیست. لذا پشت سر آن خیر می گوییم: خدایا آنقدر خیر را به ما بده و ما را از خیر مملو کن که دیگر شری سراغمان نیاید. شر را از ما دور کن شر دنیا، شر آخرت.
    حالا شر چیست؟ شر امر نسبی است. هر چیزی یا خیر است یا شر است، سومی که ندارد. اینجاست که اگر ما از خیر پر شدیم که پر شدیم و اگر جایی از ما خالی ماند آن جای خالی را شر می آید و پر می کند.
    این است که باید حواسمان را جمع کنیم. این گدایی دَرِ خانه ی خدا را و این دعاهای ماه رجب را همیشه داشته باشیم و اگر خدایی ناکرده یک جایی از گوشه ای از وقت ما خالی بماند باید آن را پر کنیم.
    « فإنه غیر منقوصٍ ما اعطیت »… عطای خلق با عطای خالق فرق می کند. وقتی که خلق عطا می کند از خزانه اش کم می شود ولی برای خدا دیگر کم شدن مفهوم ندارد.( فأنه غیر منقوصٍ، نقصی نیست).
    هر چه بدهد باز هم دارد غیر منقوصٍ ما اعطیت و زدنی من فضلک یا کریم. باز هم اینجا آخر دعا می گوییم: که ما اینها را از تو خواسته ایم ولی باز هم یک چیزهایی به نام فضل داری، یک معنایی از فضل و فاضل و آن اضفه است. مثلا شما تا اندازه ای حقی داری. بعد می گویی که خدایا من بیشتر از آن هم از تو می خواهم. از فضلت به ما نگاه نکن که حالا ما چه هستیم تو از فضلت هم به ما بده. و زدنی من فضلک یا کریم حالا شاید عبد نفهمد فضل چیست؟ کجاست؟ و چه جور است؟ ولی او که می داند کجاست، او می داند که جای فضل کجاست که باید به شما بدهد. لذا اینجا گفته است (فضلک یعنی از کرم تو). خب وقتی شما به او واگذار کردی. آن را خودش می آورد و به شما می بخشد.« و زدنی من فضلک یا کریم »…
    حالا این یا کریم را برای چه می گوییم؟ این (یاکریم) را اولا شما آخر گفتید و اول نگفتید اولش ذکر صفات الهی بود بعد هم عرض حاجت بود آخرش هم به اسم کریم متوسل شدی.
    این ( یا کریم ) در دعای صباح امام علی علیه السلام با خدا جل جلاله هم آمده است. آن هم آخرهای دعا آمده است. آنوقت که انسان تمام حاجت هایش و راز و نیازش را با خدا گفت، بعد می گوید: ( تو کریمی تو کرم داری با کرمت معامله کن..
    اللهم عاملنا بفضلک و لا تعاملنا بعدلک ).. چون اگر بخواهی به ما نگاه کنی که استحقاق هیچ چیزی را نداریم، هیچ طلبی از تو نداریم، هیچ چیزی که نمی توانیم بخواهیم! پس هر چه هست کرم تو است.
    ویرایش توسط حیات طیبه : 2019/04/05 در ساعت 07:57 PM

  4. 2 کاربر از حیات طیبه به خاطر این پست تشکر کرده اند

    جامانده ق ش (2019/04/06),رونالدو (2019/04/12)

آسمانی ها Members who have read this thread : 4

You do not have permission to view the list of names.

کلمات کلیدی این موضوع

آسمانی ها مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  

ما از 15 خرداد 1391 با هدف اشاعه فرهنگ ایثار و شهادت کار خود را شروع کرده ایم و ان شاءالله تا ظهور منجی موعود ادامه خواهیم داد

تمامی حقوق این پایگاه متعلق به وبسایت آسمانی ها می باشد
کپی مطالب سایت فقط با ذکر منبع مجاز است
برو بالا